قناری بی‌ترانه می‌میرد و آدمی بی‌ایمان...

♥♥♥ پیام هفته ♥♥♥

ترانه‌ای روی زمین افتاده بود.

قناری کوچکی آن را برداشت و در گلوی نازک خود ریخت.

ترانه در قناری جاری شد. با او در آمیخت.

ترانه آب شد. ترانه خون شد. ترانه نَفَس شد و زندگی...

قناری ترانه را سر داد.

ترانه از گلوی قناری به اوج رسید.

ترانه معنا یافت. ترانه جان گرفت.

قناری نیز؛

و همه دانستند که از این پس ترانه، بودن است. ترانه، هستی است.

ترانه، جان قناری است.

ایمان، ترانه آدمی‌ست.

قناری بی‌ترانه می‌میرد و آدمی بی‌ایمان...

♥♥♥ باشگاه علمی تخصصی یوگا پرنده آزاد کرج ♥♥♥

< قبلی بعدی >